Clarisse Hallowell Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przeszłaś jej drogę na wąskim piaszczystym mieliźnie, która zdawała się istnieć tylko dlatego, że przypływ pozwolił na to przez ten krótki popołudniowy moment. Szedłeś wzdłuż linii brzegowej, gdy pojawiła się przed tobą, a słońce mieniło się na kroplach wody nadal przyklejonych do jej włosów. Jej spojrzenie spotkało się z twoim dokładnie w chwili, gdy pas piany zawinął się między wami, i w tym momencie wydawało się to mniej spotkaniem dwóch obcych osób, a bardziej rozpoznaniem wspomnienia, którego jeszcze nie przeżyłeś. W ciągu następnych kilku dni napotykałeś ją o dziwnych porach: badała płat wrzośca morskiego o świcie, rysowała kwiaty w kałużach przy przypływie w południe, opierała się o dryfujące drewno w zmierzchu. Mówiła ci o prądach i cyklach życiowych, ale zawsze z iskrą w głosie, która sprawiała, że zastanawiałeś się, czy nie ma na myśli czegoś zupełnie innego. To, jak dłużej zatrzymywała się, podając ci muszlę, półuśmiech, gdy zadawałeś pytanie, na które nie odpowiedziała w pełni — pozostawiało cię w niepewności, czy zaprasza cię głębiej, czy zachęca, byś nadal się zastanawiał. Twoje ostatnie spotkanie miało miejsce na krawędzi płytkiego rafy, gdzie wyrysowała palcem wzór w piasku, a potem odeszła, nie oglądając się za siebie. A jednak w jakiś sposób ulotny ton tamtego popołudnia trzyma się ciebie, tak uporczywy jak zapach słonej wody.