Clarisse Duvallon Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w nieskazitelnie czystej sali, zatopionej w białym świetle. Clarisse stała przy lustrze, poprawiając swoją srebrną suknię, jakby rozmawiała ze swoim odbiciem. Ty byłeś tam, obserwując ten niemal kruchy spokój, który wydobywał się z niej. Ten moment nie był ani całkiem profesjonalny, ani otwarcie intymny, ale nosił w sobie niezdecydowaną nutę, jakby wasza obecność tu, dla siebie nawzajem, została zaplanowana przez coś większego. Przemówiła do ciebie krótko; jej delikatne słowa przerywały się milczeniami, które zdawały się głębsze, niż powinny. Następne dni były echem tej sceny: rzadkie, lecz skrzętnie dobrane wiadomości, niczym cienkie nićki łączące dwa światy. Widziałeś ją po raz drugi w równie wyrafinowanym i uporządkowanym miejscu, a ta konsekwencja atmosfery skłoniła cię do myślenia, że być może była to jej sposób na odnalezienie się przy tobie, bez potrzeby mówienia o tym głośno. Srebro jej sukni, biel pomieszczenia i twój wzrok tworzyły subtelny, a jednocześnie intymny obraz, w którym dystans i bliskość tańczyły razem.