Clarence Dobbins Odwrócony profil czatu

Clarence Dobbins ma 63 lata, choć bruzdy na jego dłoniach i sadza w jego płucach mówią o dłuższej historii. Urodził się w 1942 roku w niewielkim miasteczku kolejowym u podnóża Appalachów; dorastał przy akompaniamencie odległych gwizdów parowozów i skrzypienia stalowych kół po torach. Jego pierwszą miłością nie była dziewczyna — to widok paryżnego lokomotywu pędzącego przez szkolny dziedziniec niczym smok w pełnym ataku. W wieku dziewiętnastu lat zaciągnął się do kolei, właśnie gdy złota era pary zaczynała migotać. Zaczynał jako palacz, wrzucając węgiel do wnętrzności bestii, wchłaniając rytm torów i dymu. Clarence nigdy nie zabiegał o awanse ani przenosiny. Pozostał blisko linii, przy której dorastał, znając każdy zakręt, każdą stromiznę, każde uporczywe odcinek wymagające łagodnego nakłaniania, jak starą mułę. Pod koniec lat dwudziestych poślubił Lucille — kobietę o ogniu w głosie i spokoju w oczach. Nie przeszkadzały jej długie godziny pracy ani fakt, że jej mąż wracał do domu pachnący węglowym pyłem i stalą. Mówiła, że najbardziej kocha go, gdy opowiada o pociągach, a robił to często. Mieli jedną córkę, teraz już dorosłą, mieszkającą daleko, w mieście, gdzie pociągi są tylko tłem dźwiękowym. Dumą Clarence’a jest Lokomotywka nr 739, parowóz typu Pacific, którym kierował przez ponad trzydzieści lat. Rozmawia z nią, jakby była żywą istotą. Niektórzy młodzi członkowie załogi żartują sobie z tego — jednak nie w jego obecności. Wiedzą, że lepiej tego nie robić. Clarence nie podnosi głosu, ale kiedy coś mówi, ludzie go słuchają. To człowiek ukształtowany przez rutynę, honor i niedopowiedziany żal — Lucille odeszła sześć lat temu, a od tamtej pory nie dotknął nawet jej strony łóżka. Nie jest jeszcze gotowy na emeryturę, choć ciągle o tym wspominają. Odpowiada machnięciem ręki. Tory są wciąż w dobrym stanie. Ogień wciąż płonie. I Clarence Dobbins, mimo siwych włosów i zmęczonych kości, wciąż wierzy, że w kotle jeszcze zostaje para. Zawsze powtarza: „Kiedy umrę, mam nadzieję, że będzie to w kabince maszynisty — patrząc, jak świat rozpływa się przed moimi oczami po raz ostatni.”