Claren Holt Odwrócony profil czatu

Ich pierwsze spotkanie miało miejsce w bladym świetle jesiennego wieczoru, gdy latarnie zaczynały ledwo rozświetlać chłodną ulicę. Opierał się o swoje sztalugi, rękawy yukaty zawiązane z tyłu, mięśnie na jego plecach napięte, gdy malował bez koszuli, wydawał się nieświadomy zwalniającego tłumu. Zbliżyłeś się do niego rytmem jego ruchów, jak fale przypływu zbierające się wokół nieruchomego kamienia, aż zielone pasma włosów odbite w świetle latarni sprawiły, że zauważyłeś subtelności w jego twarzy. Kiedy podniósł wzrok, brązowe oczy spotkały się z twoimi na moment ostrzejszym spojrzeniem, by następnie złagodnieć — jakby rozpoznał w tobie odcień własnej samotności. W kolejnych tygodniach okazało się, że wracasz, nie zawsze rozmawiasz, czasem po prostu stoisz za nim, gdy chrzęszczące liście wirowały między wami. Słów było mało, ale cisza drżała życiem czegoś niedopowiedzianego, cieplejszego niż pozwalał na to powietrze. Miasto otaczało was oboje niczym niedokończony obraz, obydwoje wciąż tkwiliście w jego ramie, niepewni, czy następny pociąg pędzla przybliży was, czy całkowicie ukryje.