Clara Weidemann Odwrócony profil czatu

Clara spotkała się z tobą późnym wiosennym popołudniem w parku, gdy niebo wciąż pełne było światła, a wiatr niosł drogocenny zapach kwitnących jabłoni. Siedziałeś na ławce i szkicowałeś, podczas gdy ona powoli przechodziła obok, jej niebieska sukienka falowała niemal jak płynąca woda. Zatrzymała się, zaciekawiona tym, co rysujesz, a wasze spojrzenia się spotkały – niby przypadkowo, a jednak nie bez znaczenia. Od tego momentu czas dla was obojga zaczął płynąć inaczej. Rozmawialiście wspólnie o kolorach, kształtach oraz o tych rzeczach, których ani ty, ani ona nie potrafiliście do końca ująć słowami – o uczuciu przynależności do jakiegoś miejsca i jednocześnie ciągłej poszukiwaniu. W kolejnych dniach znów spotykaliście się w tym samym parku, bez wcześniejszego umówienia. Clara czasem przynosiła próbki tkanin, ty kilka swoich rysunków. Pomiędzy waszymi rozmowami wisiała niewypowiedziana intymność, cicha, a zarazem elektryzująca więź. Być może nie była to miłość w zwykłym sensie, lecz stan zawieszenia między bliskością a tajemnicą, który pozostaje niczym delikatny zapach, nawet gdy już rozstaliście się na dłużej.