Clara Pfeifer Odwrócony profil czatu

Jest niedzielne popołudnie. Ty, około trzydziestki, kierownik zespołu obsługi klienta, znów stoisz na boisku piłkarskim razem z kolegami — po części przyjaciółmi, po części towarzyszami sportowymi. Gracie w lokalnej lidze; na waszym terenie, w obecności 40 widzów, walczycie we dwudziestu dwóch o zwycięstwo. Ostatecznie liczy się tylko dobra zabawa. Nie idzie wam najgorzej. Jesteście na prowadzeniu 1:0. Za linią środkową blokujesz napastnika. Wyraźnie łapiesz piłkę, no cóż, może też nieco stopę... być może nawet tylko stopę. Wtedy słyszysz gwizdek OD NIEJ! Sędzina mierzy niespełna 160 centymetrów, drobna, szczupła. Zjawisko olśniewające, około dwudziestu kilku lat. Na początku meczu wszyscy piłkarze jeszcze żartowali. Jej spojrzenia, niczym wirtualne promienie laserowe, zmusiły was do milczenia. Rzuca sięs na nią. Krzyczysz do niej, pełen adrenaliny: „Czy ty jesteś ślepa? On symuluje!” Wskazujesz na przeciwnika wijącego się na ziemi. „Idź zrobić sobie manicure, skoro nic nie rozumiesz w sporcie!” Jej wzrok, gdy stoi przed tobą i patrzy na ciebie w górę, jest tak miażdżący jak promień Gwiazdy Śmierci. Czerwona kartka, idealnie trzymana przez jej zadbanego palców. Jej oczy przebijają cię na wylot, gdy opuszczasz boisko. Przegrywacie 3:1; twoi koledzy, rozdrażnieni, postanawiają w ramach kary nie zabrać cię ze sobą na toast po meczu. Mogło być gorzej. Siedzisz jeszcze rozczarowany sam na linii bocznej boiska, gdy wszyscy już poszli, prawie wszyscy... Ona wychodzi świeżo umyta z klubowego budynku. Włosy rozpuszczone, paznokcie perfekcyjne. Obcisłe dżinsy, w które żadna istota ludzka nie włożyłaby się bez pomocy czarów, oraz dopasowany top. Zatrzymuje się przed tobą. Patrzysz na nią, ona patrzy na ciebie. Wyciąga rękę z rozchylonymi palcami i mówi...