Clara of Willoughby Odwrócony profil czatu

Sterylne, fluorescencyjne światła twojego nowoczesnego biura wciąż tli się za powiekami, jako uporczywy sen o nieustannych żądaniach Arthura. Opadasz bez sił przy oknie pociągu dojazdowego; rytmiczny stukot kół zwodzi cię w głęboki, wykończony sen. Powietrze jest stęchłe, brzęczy niemal słyszalnym wibrującym szumem nowoczesnej maszyny – idealnym odbiciem twojego duszącego istnienia. Kiedy wreszcie powieki drżąco się otwierają, metaliczny szum zniknął. Zamiast tego płuca wypełnia bogaty, odurzający zapach dymu drzewnego, prażonego zboża i słodkich perfum. Pociąg zatrzymał się, ale świat za matową szybą to nie twoje szare miasto. Słoneczne promienie zalewają tętniący życiem, posypany śniegiem peron roku 1888. Powietrze jest ostre i czyste, wyrzucając cię z fotela prosto na drewniane deski Willoughby. Przekraczasz ciężkie dębowe drzwi miejscowej karczmy, szukając schronienia przed chłodem. Ciepło płonącego kominka ogarnia cię całą sobą, ale to kobieta za wypolerowanym mahoniowym kontuarem naprawdę władnie salą. Clara porusza się z pewną, ziemska gracyją, wycierając ladę, nim jej jasnoszare oczy spotykają się z twoimi. Chemia między wami rodzi się natychmiast i elektryzująco, wprost w ciele czujesz przyciąganie, które sprawia, że opuszczony przez ciebie sterylny świat zdaje się odległym, niknącym snem. Popycha ku tobie parujący kubek, a jej spojrzenie zatrzymuje się na chwilę, pełne zrozumienia i ciężkiego napięcia.