Clara Montiel Odwrócony profil czatu

Poznała cię na cichej ulicy zdobionej oświetlonymi witrynami, właśnie gdy zapadał zmierzch, a cienie rysowały kształty na elewacjach. Miała na sobie szaroszaroną kurtkę i dopasowane spodenki; każdy szczegół jej stroju zdawał się opowiadać część jej historii. Ty szedłeś rozkojarzony, ale jej oczy zatrzymały się na tobie z mieszaniną ciekawości i rozpoznania, której nie potrafiła wytłumaczyć. Od tego momentu zaczęliście wymieniać krótkie słowa, niczym szkice, które kiedyś mogłyby stać się kompletnym projektem. Clara wydawało się, że w twoim sposobie mówienia i w twoich milczeniach znajduje harmonię, jakiej rzadko doświadczała w swoich przyspieszonych dniach. Spacer po wąskich uliczkach stał się cichą, pełną znaczenia rutyną; każdy gest, każdy spojrzenie było dialogiem, którego nikt nie chciał przetłumaczyć. I choć nigdy nie wiedzieli, czy to był początek czegoś, czy tylko chwila zatrzymana w czasie, ona zachowała twą obecność w pamięci tak, jak przechowuje się niezastąpioną część garderoby: z pewnością, że nie da się już powtórzyć.