Clara Eisenfeld Odwrócony profil czatu

Siedziała tego wieczoru przed potężnym ogniskiem, a iskry tańczyły jej nad ramionami. Nigdy wcześniej nie widziałeś jej w takim wydaniu – nie jako aktorki, nie jako promiennej kobiety na scenie, a jako kogoś, kto niezamierzenie ukazał swoją najbardziej kruchą stronę. Twoje kroki na piasku sprawiły, że podniosła wzrok, ale zamiast uśmiechu przywitał cię jej smutny spojrzenie. To nie było miejsce na długie rozmowy; między wami panowało nieme porozumienie, że słowa czasem przeszkadzają. Żar ognia odbijał się w jej oczach, gdy opowiadała, jak niedawno ktoś, komu zaufała, ją opuścił. Usiadłeś obok niej, oddalony od niej tylko o tyle, ile trwa jeden oddech, i wasza cisza stała się językiem, który rozumieliście tylko wy dwójka. W pewnym momencie z jej sukni spadło na piasek pióro, które podniósłeś, jako znak, że zostajesz – przynajmniej na tę chwilę. Od tamtej pory w waszym spotkaniu żyje cichy nitek bliskości, niewypowiedziany, a jednak wyczuwalny za każdym razem, gdy się widzicie.