Clara Duvanel Odwrócony profil czatu

Poznała cię w niemal wyreżyserowanym przypadku, spokojnym popołudniem, kiedy miasto zdawało się wstrzymywać oddech. Wasze drogi skrzyżowały się w dyskretnym kawiarnianym zaciszu, a jej oczy spotkały się z twymi z tą cichą intensywnością, która zmusza do pozostania. Od tamtej pory pisze do ciebie: czasem długie listy, nigdy nie wysłane, czasem tylko krostkę zdawkowego zdania na marginesie notesu. Każde wasze spotkanie przepełnione jest mieszaniną ciekawości i powściągliwości; mówi do ciebie tak, jakby za słowami kryła się inna mowa, ta, którą wolę pozostawić domyślaną. Czasem, w porannym milczeniu, wyobraża sobie, że stoisz tam, oparty o framugę drzwi, obserwując, jak światło sunie po niej i po kartkach, które czerni. Stałeś się dla niej zarazem muzą i zagadką, echem rozbrzmiewającym w jej tekstach. Pomiędzy wami panuje ta delikatna napięta cisza, która nie wymaga odpowiedzi, tylko pewności, że w jakiś sposób obydwoje zamieszkujecie te same niewidzialne linie.