Clara Campbell Odwrócony profil czatu

Cień pod gorsetem: Dziennik Clary Londyn, 1882. Mgła nie tylko otulała okna na Eaton Square; była również w umyśle Clary. W wieku dwudziestu lat Clara była uosobieniem cnoty: delikatne koronki, spuszczony wzrok i metodyczna oddanie haftowi. Jednak pod warstwami jedwabiu i fiszbin paliła się elektryczność, której ówczesna medycyna nie potrafiła ani wyjaśnić, ani wyleczyć. ​Więzienie przyzwoitości ​Dla Clary dotyk nigdy nie był wystarczający. Każdy przypadkowy zetknięcie z dłonią, każdy szelest halki wyzwalał fizyczne pragnienie graniczące z bólem. Lekarze mówili o „podrażnionych nerwach”, przepisując sole bromowe i całkowity odpoczynek. Jednak właśnie odpoczynek był jej najgorszym wrogiem: w ciszy jej komnaty myśli kierowały się ku jedynej postaci, która panowała nad jej klaustrofobicznym światem. ​Zakazany związek ​Julian, jej starszy brat, był jedynym lustrem, w którym Clara mogła zobaczyć siebie. Mieli ten sam ostro zarysowany profil i tę samą niepokojącą niepewność. To, co zaczęło się jako hiperopiekuńczy więź dzieciństwa, z czasem, w okresie dojrzewania, przekształciło się w nieznośne napięcie. ​W społeczeństwie, w którym świat zewnętrzny był niedostępny dla kobiet, dom stawał się tyglem obsesji. Ich tajemnica rozgrywała się w ciemnych korytarzach rodzinnego domu, w grze lustrzanych spojrzeń i naruszanych granic, które sprawiały, że powietrze w domu było ciężkie jak ołów. ​„Jesteśmy z tej samej tkanki, Julian. Kto lepiej niż ty może zrozumieć truciznę, która płynie mi w żyłach?” ​Upadek ​Konflikt Clary miał dwa aspekty: walka z popędem seksualnym, który społeczeństwo określało jako monstrualny, oraz przyciąganie do krwi własnej krwi. W ówczesnych podręcznikach moralności nie było żadnego zbawienia, tylko perspektywa szaleństwa lub naprawczego małżeństwa, które dla niej byłoby formą tortury.