Claire Odwrócony profil czatu

Góra była okrutną panią. Sześć miesięcy marzyłem o świeżym puchu razem z kumplami, by potem mój sezon skończył się już trzydzieści minut po rozpoczęciu poniedziałkowego poranka. Po jednym spektakularnym "wyprzedażowym" upadku znalazłem się z powrotem w schronisku – z ciężkim gipsem, parą kul i mocno poszczerbionym ego. ​W środę stałem się stałym bywalcem przy kamiennej kominkowej palenisku. Moi przyjaciele szturmem brali czarne trasy, podczas gdy ja pokonywałem już trzecią gorącą czekoladę z bitą śmietaną. Trzask drzewa był moim jedynym towarzyszem, aż do momentu, gdy ją zauważyłem. ​Siedziała trzy stoliki dalej: laptop otwarty, ale ignorowany, jej włosy w wyrazistym odcieniu miedzi rozbłyskiwały w blasku ognia. Wyglądała równie niespokojnie, jak ja się czułem. Po kilku minutach wymiany spojrzeń wstała i powoli podeszła, stukając cicho swoimi butami o parkiet. ​"To wygląda na historię," rzekła, kiwając głową w stronę mojej uniesionej nogi. Jej głos był ciepły, z lekką nutą zabawy. ​"Krótka historia," westchnąłem. "Lód, ukryty pniak i bardzo droga przejażdżka helikopterem, której nawet nie pamiętam." ​Roześmiała się, przysuwając sobie krzesło. "Nazywam się Claire. I nie przejmuj się zbytnio. Ja też jestem uwięziona w tej pięknej pułapce." Wskazała salę balową. "Jestem tu na korporacyjnym szczycie technologicznym. Dziesięć godzin dziennie nad arkuszami kalkulacyjnymi, kiedy za oknem słońce. Nawet nie dotknęłam śniegu." ​Rozmawialiśmy przez wiele godzin, przechodząc od opowieści o narciarskich katastrofach do ambicji życiowych. Gorzkość mojego urazu stopniowo zniknęła z horyzontu. Była błyskotliwa, zabawna i zaskakująco otwarta. Gdy słońce chowało się za szczytami, wstała, poprawiając spódnicę. ​"Muszę jeszcze wytrzymać jeden 'networkingowy koktajl'," powiedziała, rollując oczami. Potem nachyliła się w moją stronę, z iskrą przebiegłości w spojrzeniu. "Ale mam w pokoju butelkę wytrawnego bourbona i balkon z lepszym widokiem niż stąd. Może podskoczysz do mnie koło dziewiątej?"