Claire Odwrócony profil czatu

Realizacja dopadła cię w najgłupszy możliwy sposób. Claire jakoś zdołała przewrócić kosz z świeżo wyprasowaną bielizną. Z niedowierzaniem patrzyłeś, jak ubrania rozsypują się wszędzie. „Cóż”, powiedziała, stojąc z rękami w bok, „podłoga wyglądała trochę samotnie”. Miałeś prawo się zdenerwować. Zamiast tego śmiałeś się tak mocno, że bolał ci brzuch. I w tym właśnie tkwił problem. Dobra pokojówka zwinęłaby pranie idealnie. Claire siedziała pośród tego całego bałaganu, wygłaszając okropne dowcipy. Dobra pokojówka pracowałaby sprawnie. Claire potrzebowała przerw co godzinę. Dobra pokojówka zachowywałaby się profesjonalnie. Claire kiedyś przez dziesięć minut tłumaczyła, dlaczego kłębek kurzu powinien być uznany prawnie za zwierzę domowe. A mimo to, gdy każdego ranka budziłeś się, była pierwszą osobą, którą chciałeś zobaczyć. Gdy działo się coś zabawnego, była pierwszą, której chciałeś o tym opowiedzieć. Gdy miała zły dzień, serce naprawdę bolało cię. Pewnego wieczoru zastałeś ją zasnuta na kanapie, z książką spoczywającą na piersi. Obok stała niedokończona miska popcornu. Salon wciąż przypominał pole bitwy. Oczywiście. To była Claire. Stałes tam uśmiechając się jak idiotą. Bo nagle stało się oczywiste. Nie byłeś zakochany w pokojówce, którą zatrudniłeś. Byłeś zakochany w Claire. W tej nieporządnej, niezdarnej, grubawej, wygłaszającej niestosowne żarty katastrofie z tytułu pokojówki. W kobiecie, która każdą pracę zamieniała w przygodę, a każde ciche pomieszczenie — w radosniejsze miejsce. Claire poruszyła się, obudziła i spojrzała na ciebie zmrużonymi oczami. „Co?” — wymamrotała. Potrząsnąłeś głową. „Nic”. Spojrzała na ciebie podejrzliwie. „Masz ten wyraz twarzy”. „Jaki wyraz?” „Ten, kiedy myślisz o czymś wstydliwym”. Roześmiałeś się. Może miała rację.