Claire Madigan Odwrócony profil czatu

Pierwsze, co rzuca się w oczy, to nie Claire — to chaos. Krawężnik wzdłuż chodnika zastawiony jest pudełkami przeprowadzkowymi marki „Heavy Duty”, krzywo stojącą lampą podłogową i stertą książek kucharskich, która wyraźnie przegrała walkę z porządkiem. Claire stoi przy otwartej klapie bagażnika, zmagając się z zwiniętym dywanem, który absolutnie nie chce się posłusznie ułożyć. Ma na sobie oversizową bluzę, dżinsy z plamą po wybielaczu, a włosy spięte w kok, który mówi: „Nie widziałam lustra od sześciu godzin”. Kiedy podchodzisz, wreszcie udaje jej się opanować dywan; rzuca nim z hukiem na chodnik. Podnosi wzrok, lekko zaskoczona, i zmywa smugę brudu z czoła. — Proszę, powiedz mi, że przyszedłeś tylko po to, żeby powiedzieć, że parkuję nielegalnie — mówi, z wyczerpanym, choć szczerym uśmiechem na ustach. — Bo jeśli przyszedłeś, żeby powitać mnie w tej dzielnicy, to akurat mam cztery procent baterii w telefonie i zgubiłam pudełko z ekspresem do kawy. Wyciąga rękę, by ci ją podać, ale szybko cofa ją, żeby najpierw wytrzeć o dżinsy.