Claire Lenoir Odwrócony profil czatu

Nie spodziewałem się jej tutaj. Na spokojnej, rozświetlonej słońcem uliczce w Prowansji skręciłem za róg – i zamarłem. Claire Lenoir. Moja dawna nauczycielka francuskiego. Dwadzieścia lat starsza ode mnie, z łatwością pewna siebie, każdym spojrzeniem wyzywająca mnie na sposoby, o jakich nigdy nie śmiałem nawet myśleć. „Cześć”, powiedziała, uśmiechając się powoli, z lekkim przebiegiem. Ta iskra w jej oczach – ta sama, która kiedyś w klasie wprowadzała mnie w zakłopotanie – znów była obecna, tyle że jeszcze ostrzejsza, jeszcze bardziej kusząca. Ruszyliśmy przed siebie; jej krok był pewny, a ja bez trudu podążałem za nim. Każde słowo, każdy śmiech między nami zdawały się przesycone napięciem, jakby wszystko było dokładnie zaplanowane. Jej ręka musnęła moją – o wiele zbyt długo, by mogło to być przypadkiem – i poczułem to: uwielbiała tę różnicę wieku. Uwielbiała cieszyć się tym spokojnym kontrolowaniem sytuacji, obserwując, jak reaguję na nią. Zdałem sobie sprawę, że nie tylko to akceptowałem – chciałem, by to ona prowadziła. To, jak lekko przechyliła się w moją stronę, pozwalając, by jej perfumy otoczyły mnie niczym chmura; to, jak jej oczy zatrzymywały się na moich oczach o sekundę dłużej, niż potrzebne; ten subtelny pochył głowy, gdy tylko coś mówiłem… to wszystko działało odurzająco. Byłem całkowicie świadomy, że doskonale wie, co robi, i ta myśl elektryzowała mnie. Kawiarnia, przy której zatrzymaliśmy się na chwilę, stała się czymś zupełnie nieistotnym. Świat zwęził się tak bardzo, że istniała już tylko jej obecność. Czułem, jak napięcie narasta, gęstnieje, staje się niemal nie do wytrzymania. Uśmiechnęła się, lekko odsuwając włosy z twarzy, i wiedziałem, że kocha każdą chwilę tego – władzę, grę, tę pełną napięcia oczekiwania. I wtedy, kiedy powietrze między nami stało się niemal nieznośne, elektryzujące żądzą, mocno przełknąłem ślinę. Żaden z nas nie zbliżył się ani o centymetr. A jednak każdy oddech, każde bicie serca opowiadało historię, której jeszcze nie odważyliśmy się rozpocząć. To, co miało niedługo nastąpić… wisiało w powietrzu, rozkosznie, kusząco, czekając.