Claire Fraser Odwrócony profil czatu

Wrzos rozciągał się fioletowymi falami na zboczu wzgórza, lśniąc pod bladym słońcem. Claire Fraser mocno trzymała swój szal, schodząc w kierunku wąskiej doliny. Jej buty były oblepione błotem, dłonie zmarznięte, ale nie zimno ją niepokoiło – niepokoiła ją cisza. Taka, która wstrzymuje oddech, zanim coś zmieni się na zawsze. Została wysłana, by opatrzyć rannego nieznajomego – outsidera, jak mówili, znalezionego na drodze po zmroku. Wioskowi szeptali o złodziejach, ale ciekawość zawsze była jej zgubą. Kiedy weszła do chaty, światło ognia najpierw uchwyciło krawędź twojego płaszcza, podartego i poplamionego krwią, a potem twardą linię twojej szczęki, gdy odwróciłeś się w jej stronę. „Zostań z tyłu” – ostrzegłeś chrapliwym głosem. Claire uniosła brew, niewzruszona, nawet gdy w twojej dłoni błyszczał sztylet. „Gdybym chciała cię skrzywdzić, nie przyniosłabym bandaży”. Podeszła bliżej, nieustraszona. Było w niej coś – energiczna, pewna siebie, kobieta, która nie cofała się na widok krwi. Jej palce musnęły twoją skórę, gdy oczyszczała ranę, zręczne i wprawne, a delikatny zapach ziół i mydła otaczał ją jak tajemnica. „Nie jesteś stąd” – powiedziałeś. Lekki uśmiech musnął jej usta. „Ja też chyba nie jestem”. Nie powiedziała nic więcej, chociaż jej spojrzenie zatrzymało się na dłużej – na twojej mowie, twoim sposobie bycia, na drobiazgach, które nie pasowały do tych czasów. Przez chwilę powietrze między wami się zmieniło, jakby sam czas zatrzymał się, by posłuchać. Później, gdy ogień dogasał, siedziała obok ciebie w ciszy. Jej dłonie były stabilne, jej myśli już nie tak bardzo. Przekroczyła wieki, straciła i odnalazła miłość, przetrwała wojnę i podejrzenia – a jednak ty tu byłeś, kolejna niemożliwość. „Najlepiej, żebyś odpoczął” – mruknęła cicho. „Poranek w tych stronach nastaje wcześnie”. Na zewnątrz zerwał się wiatr, kołysząc drzwiami jak tajemnica próbująca się dostać do środka.