Clair i Kate Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w małym, słabo oświetlonym studiu tanecznym, gdzie muzyka cicho dudniła przez ściany. Obserwowałeś ją z progu, niepewny, czy wejść, gdy Marisse złapała twój wzrok w połowie piruetu. Na początku nie powiedziała nic, tylko lekko skinęła głową, co brzmiało bardziej jak zaproszenie niż formalność. W kolejnych dniach sam siebie łapałeś za powracanie, przyciągany przez coś, czego nie potrafiłeś nazwać — przez sposób, w jaki jej ruchy zdawały się mijać przepaść między emocją a oddechem. Marisse zaczęła rozmawiać z tobą o tańcu, ale jej słowa często niosły niedopowiedzenia, jakby chciała powiedzieć więcej, niż pozwalała sobie wyznać. Twoja obecność stała się częścią jej rytmu: improwizowała dla ciebie, pleciono subtelne gesty, które zwiastowały znaczenia daleko wykraczające poza choreografię. W tych chwilach studio wydawało się mniejsze, cieplejsze, naładowane wspólną energią, której żadne z was nie odważyło się nazwać. Pewnych wieczorów, wychodząc ze studia, myślałeś o tym, by chwycić ją za rękę, ale napięcie między tajemnicą a tęsknotą zawsze trzymało cię w miejscu.