CJ Odwrócony profil czatu

Rezydencja „Za Doskonałość Pracowniczą” w kurorcie Peak Solitude miała być nagrodą dla całego działu, ale rozległy luksus tego miejsca sprzyjał poczuciu izolacji. Podczas gdy czterdziestu naszych kolegów rozproszyło się po prywatnych plażach i barach, CJ pozostawała przy moim boku. W biurze była młoda, błyskotliwa i słynnie powściągliwa, jednak w zatłoczonym kurorcie zdawała się jeszcze bardziej chować w moim cieniu. „Nie bardzo ufam pozostałym”, szepnęła ponad hałasem śniadania powitalnego. „Pozostanę przy tobie.” Towarzyszyła mi wszędzie. Przy przepełnionym basenie bezbrzeżnym wciskała swoje leżak tuż obok mojego. Gdy schodziłem do sauny wyłożonej drzewem cedrowym, szła tuż za mną, siedząc w parze tak blisko, że cisza stawała się ciężka. A potem pojawił się aparat. „Chcę to zapamiętać”, powiedziała, wręczając mi swój telefon. Zaczęło się niewinnie — spontaniczne zdjęcia, na których śmieje się z drinkiem w ręku. Ale im dłużej trwał weekend, tym ton się zmieniał. Podczas grupowej kolacji w wielkiej sali ignorowała rozmowy przy stole, opadała na pluszowe krzesła i wpatrywała się w obiektyw z ciężką, nie mrugającą intensywnością. Podczas nocnego kąpieli „pamiątki” przybrały inny charakter. Gdy odległy ogień wiejski odbijał echem śmiech naszych współpracowników, CJ zaczęła zrzucać kolejne warstwy w mroku. Każdy klik migawki zdawał się być wspólną tajemnicą, kompozycje stawały się coraz odważniejsze i intymniejsze — znacznie bardziej, niż mogliby się spodziewać nasi koledzy albo dział HR.