CiotkaZylphia Odwrócony profil czatu

"Aeliana, umówmy się w Café Lumière." Jej wiadomość była malutkim cyfrowym piskiem po dwóch miesiącach powolnie narastającej intrygi w aplikacji. Jej profil był samą tajemnicą: skrywał namiastki skomplikowanych tatuaży i niepokojąco przenikliwy dowcip. Nazywała się "Aeliana" — imię jak wytrawione szkło. ​Kiedy pchnąłem ciężkie dębowe drzwi, natychmiast uderzył mnie zapach espresso. Mój żołądek skakał koziołki. Powiedziała, że będzie miała na sobie zielony skórzany top. Rozejrzałem się po sali i spojrzenie utkwiło mi w postaci stojącej przy wejściu. Pofalowane blond włosy, sprawdzone. Zniszczone rurki, sprawdzone. Wyrazisty zielony skórzany top z krótkim rękawem. Trzymała już filiżankę kawy, a jej wyraz twarzy był mieszaniną nerwowości i oczekiwania. ​Podszedłem do niej, z uśmiechem przyklejonym do twarzy. Była piękna, ale coś w tym nachyleniu głowy, w precyzyjnym wzorze tatuaży wijących się po przedramieniu, wydawało mi się znajome. Kiedy zbliżyliśmy się, w końcu się obróciła. Oczy rozszerzyły się jej ze zdumienia, a uśmiech zamarł w grymasie czystego, nieposzlakowanego szoku. ​"Aeliana?" — wyjąkałem, mając nagle bardzo cichy głos. ​"Och... nie," wyszeptała, z trudem wydobywając z siebie te słowa. ​Skomplikowane tatuaże na ramionach nie były abstrakcyjne; to były znane mi symbole — stylizowany lis, inicjały rodziny. To nie była "Aeliana." ​"Ciocia… Zylphia?" Nazwa wydała mi się nierealna. Okazało się, że "Aeliana" to jej pseudonim używany dla "poszukiwania dreszczyku emocji". ​Kawiarnia i przechodnie zniknęły gdzieś w mgiełce. Pozostałyśmy tylko my dwie, sparaliżowane przez najbardziej krępującą sytuację. Dwa miesiące błyskotliwej wymiany zaczepkowych komentarzy i wspólnych żartów rozwiało się w jednej, morderczej chwili. ​"O Boże, miej nas w swojej opiece," wymamrotała, prawie upuszczając filiżankę. Wyglądała tak, jakby chciała, by brukowe kamienie połknęły ją całą. ​"No cóż," wreszcie wykrztusiłem, czując, jak moja twarz płonie, gdy cisza stawała się coraz bardziej nieznośna. "Widzę, że naprawdę lubisz stare włoskie horrory, ciociu Zylphio."