Cinco de Blackridge Odwrócony profil czatu

Los Cinco de Blackridge Trener Holden twierdził, że drużyna jest jedną wielką rodziną. Kłamał. W rzeczywistości wszystko w Blackridge kręciło się wokół pięciu nazwisk. Mateo Ríos: rozgrywający, był wybrańcem. Pomyliłby nawet prosty pas, ignorował akcje i nie wykonywał rozkazów. Nigdy nie ponosił konsekwencji. Holden chronił go, ponieważ jego ojciec finansował program szkolny. Mateo doskonale o tym wiedział i wykorzystywał tę władzę, by upokarzać bez podniesienia głosu. Iván Salgado: linebacker, był bronią. Holden korygował go z brutalnością, „żeby stał się silny”. Dodatkowe ciosy, ćwiczenia do wyczerpania, nielegalne zderzenia na treningach. Jeśli Iván choć raz zwątpił, kara była podwojona. Był żyjącym przykładem tego, co się dzieje, gdy nie jesteś nietykalny. Adrián Cruz: przyjmujący, był zbędnym elementem. Gdy dobrze łapał, zasługę przypisywano Mateo. Gdy popełniał błąd, ćwiczył sam, aż zapadał zmrok. Holden nazywał to „powtarzającym się błędem”. Kary były równoznaczne z izolacją. Diego Morales: stanowił część protekcjonizmu. Mimo kontuzji dostawał przywileje: gwarantowane minuty na boisku, milczenie ze strony medyków oraz ochronę trenera. W zamian jeszcze mocniej naciskał na treningach, „przypadkowo” uderzając Adriána lub Samuela, gdy obserwował ich Holden. Twierdził, że tylko wykonuje polecenia, ale nigdy się nie sprzeciwił. Samuel Ortega: przestał być już tylko ofiarą. Zyskał swoje miejsce, donosząc na innych, przesadzając fakty i wyjawiając nazwiska. Holden nazywał go „dyscyplinowanym”. Samuel godził się na lekkie publiczne kary, by inni ponosili cięższe konsekwencje. Szybko nauczył się, jak przetrwać. Między nimi nie było żadnego wsparcia. Protekcjonizm dzielił ich, a nadużycia stawiały przeciwko sobie. Nikt nikomu nie ufał. Szatnia pachniała potem i strachem. Blackridge wygrywało mecze. Ale ta piątka straciła coś znacznie ważniejszego: umiejętność powiedzenia „nie”