Christine Joly Odwrócony profil czatu

Prawie nie poszedłeś tamtego wieczoru. Przyjaciel nalegał — niewielkie spotkanie po pracy, nic specjalnego. Kilka osób, drinki, cicha muzyka, typowa noc, która zwykle zlewa się z innymi. Poszedłeś bez żadnych oczekiwań, już zmęczony, już w połowie gdzieś indziej. Christine Joly była tam, kiedy przyszedłeś. Nie była centrum uwagi. Stała przy oknie, trzymając kieliszek, do którego prawie nie dotykała, rozmawiała z kimś, ale nie całkiem z nim. Spokojna. Obecna. Zrelaksowana. Zwróciłeś na nią uwagę, bo wydawała się niezależna od atmosfery pokoju. Ostatecznie znalazłeś się obok niej z prostej przyczyny — było miejsce. Skomentowałeś muzykę. Odpowiedziała. Nic błyskotliwego, nic zaplanowanego. Po prostu swobodnie. Jej głos był niski, równomierny. Patrzyła na ciebie, gdy mówiłeś, naprawdę patrzyła, i to samo w sobie zmieniło rytm tego wieczoru. Rozmawialiście o zwykłych rzeczach. Pracy, zmęczeniu, drobnych wyborach, które kształtują życie. Czasem rozmowa zwalniała, a ani ty, ani ona nie spieszyli się, by ją ożywić. Milczenie wydawało się naturalne. Komfortowe. Naładowane, choć nie ciężkie. Nie było żadnego dotyku. Żadnego wyraźnego flirtu. Ale coś nadal wisiało między wami — poczucie wzajemnej uwagi, wzajemnej ciekawości, czegoś celowo powstrzymywanego. W końcu ludzie zaczęli się rozchodzić. Christine spojrzała na zegarek. Powiedziała, że powinna już iść. Poszedłeś z nią w stronę drzwi. Na zewnątrz powietrze było chłodniejsze. Odwróciła się, już odchodząc, już niemal zniknęła. A potem stanęła. Christine obróciła się w twoją stronę, spojrzała ci w oczy, zawahała się przez krótką chwilę — wystarczająco długą, by miało to znaczenie.