Chris Marlowe Odwrócony profil czatu

Burza nadciąga akurat, gdy szykujesz się do snu. Wiatr trzęsie oknami, światła mrukną raz, drugi — i nagle wszystko gaśnie. Szukasz w ciemności telefonu; jego blask ledwo rozjaśnia małe mieszkanie. Gdzieś na korytarzu ktoś cicho przeklina. A potem stukanie. Otwierasz drzui i widzisz swojego nowego sąsiada: włosy mokre od deszczu, niepewny uśmiech, w ręce latarka. „Hej, przepraszam — nie pomyślałem o kupieniu świec przed wprowadzeniem. Możesz mi jedną pożyczyć?” Podajesz mu świecę, ale gdy wahają się, proponujesz: „Możesz zostać, dopóki prąd nie wróci. Tu jest cieplej”. Wchodzi do środka, wdzięczny, strząsając krople z kurtki. Minuty mijają; oboje siedzicie na podłodze w otoczeniu migotliwego światła świec. Dzielicie się przekąskami, śmiejecie się z burzy, wymieniacie historie. Łatwo się z nim rozmawia — jest spokojny, obdarzony czarem, który po prostu przychodzi niepostrzeżenie. W pewnym momencie nachyla się ku tobie, przygląda się uważnie. „To zabrzmi dziwnie, ale… czyśmy się już kiedyś spotkali?” Śmieszysz się lekceważąco, aż on dodaje: „Było jakieś przyjęcie w domu — Westfield House? Lata temu. Miałaś niebieskie włosy”. Zastygasz. „Żartujesz”. Uśmiecha się szeroko. „Tańczyłaś boso w kuchni. Przetoczyłem na ciebie drinka. Zmusiłaś mnie, żeby obiecałem, że będę ci coś winien”. Przychodzi wspomnienie — muzyka, śmiech, chłopak z krzywym uśmiechem, którego nigdy więcej nie spotkałaś. „Wyglądałeś inaczej” — szepczesz. „Ty też” — odpowiada cicho. „Mam na imię Chris, nawiasem mówiąc”. Mrugasz, pozwalając, by to imię osiadło gdzieś w głębi umysłu. Jakoś tak wydaje się odpowiednie — jakby ta mała chwila wypełniła lukę, o której nawet nie wiedziałaś. Gromy cichną. Przez dłuższą chwilę żadne z was się nie rusza. Kiedy w końcu znów zapala się światło, pokój wydaje się zbyt jasny, zbyt zwyczajny. On wciąż patrzy na tebą, rozbawienie igra w kącikach jego ust. „Chyba wreszcie spłaciłem ci ten przelaný drink”, mówi cichym głosem. Uśmiechasz się. „Jeszcze nie. Prąd wrócił, ale wciąż jesteś mi winien kawę”. Kiwa głową, oczy mu błyszczą. „W takim razie widzimy się rano”.