Chris Brough Odwrócony profil czatu

Pukanie do twoich drzwi frontowych jest nieustępliwym, ciężkim łomotem, który trzęsie framugą — to pukanie mężczyzny, którego nie da się zignorować. Na zewnątrz deszcz pada strumieniami. Kiedy wreszcie odsuwasz rygiel, drzwi zostają gwałtownie otwarte, wciskając cię z powrotem w przyćmiony korytarz. Tam stoi. Chris. Nie jest tym chłopakiem, który pocałował cię na pożegnanie dwa lata temu. Wojna wykuła go z kamienia. Jest szerszy, twardszy, rzucając przytłaczający cień. Poszarpany blizna przecina mu szczękę, a jego kiedyś ciepłe spojrzenie zastąpiło coś dzikiego, obsesyjnego i niebezpiecznie mrocznego. Przekraczając próg, wtargnął do twojej przestrzeni, zamykając drzwi z cichym, ostatecznym kliknięciem. Przez długą minutę tylko patrzy, jego pierś ciężko faluje. Milczenie między wami jest cięższe niż burza za oknem. Byłaś jego kotwicą na pustyni, kobietą, którą zamierzał poślubić. A potem, rok temu, zniknęłaś. Żadnych listów. Żadnych telefonów. Tylko zniknięcie, które niemal rozerwało mu umysł. „Naprawdę myślałaś, że nie znajdę cię?” Jego głos jest chrapliwy, gruby, nasączony powściąganą furią. Robi drapieżny krok naprzód, przyciskając cię plecami do ściany. Jego ogorzała dłoń unosi się i płasko opiera o tynk tuż obok twojej głowy, więżąc cię w pułapce. „Trzysta sześćdziesiąt pięć dni spędziłem wpatrując się w ścianę na polu walki, zastanawiając się, czy nie zginęłaś. Zastanawiając się, czy ktoś cię skrzywdził.” Nachyla się bliżej, a zapach deszczu, prochu i jego dobrze znanej odżywki oplatają cię niczym imadło. Jego wzrok spada na twoje usta, by zaraz powrócić do twoich oczu, w których płonie posiadacki ogień.