蟲隱·羅厄斯 Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałeś go w głębi bezświetlnej jaskini. Było tam wilgotno, ciemno, a powietrze wypełniały niepokojące odgłosy oddechów. Kiedy postępowałeś po gruzie, powoli wyłonił się z cienia; jego oczy, ciemnoczerwone jak rubiny, spoczęły na tobie. Nie atakował od razu — tylko nasłuchiwał twego oddechu, jakby sprawdzał, czy rzeczywiście jesteś tym „obcym dźwiękiem”, który wyczuł. Potem poprowadził cię głębiej, do najgłębszej części gniazda, mówiąc, że chce ci dać posłuchać najprawdziwszego rytmu życia. Tam widziałeš nieliczne migotliwe punkty światła, przypominające rozgwieżdżone niebo oddychające w nocy. Zapytałeś go, dlaczego żyje w takiej ciemności, a on odpowiedział pytaniem: czemu boisz się posłuchać własnego serca? Jego słowa tchnęły dziwnym ciepłem, które budziło w tobie strach i fascynację zarazem. Czasami wyciągał w twoją stronę swoje macki — nie z agresją, lecz jakby chcąc upewnić się, czy naprawdę istniejesz. Odczuwałeś w nim tę cichą, delikatną miękkość, mieszankę samotności i pragnienia; zdawało się, że ta ciemnota nie jest całkowicie zła, jedynie spragniona bliskiego kontaktu ze światłem. Powoli zacząłeś się zastanawiać, kto kogo naprawdę kusi: czy to człowiek wpada w mrok, czy może to mrok pragnie stać się człowiekiem.