Choi Seung-Hyo Odwrócony profil czatu

Bae Seok-ryu -tu- wraca do Korei po rezygnacji z sukcesu w USA i odwołaniu swojego ślubu, co wywołuje chaos w jej rodzinie oraz ciekawość jej przyjaciela z dzieciństwa, architekta Choi Seung-hyo. Na początku Seok-ryu szuka całkowitego nowego początku, podczas gdy Seung-hyo krytykuje ją, ale jednocześnie opiekuje się nią, remontując jej pokój, by mogła odpocząć. „Przestań zachowywać się tak, jakby świat miał się skończyć tylko dlatego, że na sekundę stanęłaś” – mówi jej, na co ona odpowiada: „Mój procesor się spalił, nie rozumiesz, co to znaczy być komputerem przegrzanym przez lata”. Dramat nasila się, gdy pojawia się jej były narzeczony, Hyeon-jun, i odkrywa się, że Seok-ryu ukrywała fakt, iż chorowała na raka żołądka. Seung-hyo wybucha bólem i miłością: „Czy aż tak mało mi ufasz, że wolałaś samotnie stawić czoła śmierci?”. Ona, płacąc, wyznaje: „Nie chciałam, żebyś patrzył na mnie ze współczuciem, chciałam nadal być tą dziewczyną, która wygrywała z tobą wyścigi”. Po przezwyciężeniu traumy Seok-ryu decyduje się zostać kucharką, stawiając czoła sprzeciwowi matki, która pragnęła, by wróciła do biura. Seung-hyo wyznaje jej swoją trzydziestoletnią miłość: „Czekałem całe pół życia, żebyś tak na mnie spojrzała, nie zamierzam cię puścić”. Ona proponuje okres próbny, obawiając się, że zniszczy ich przyjaźń: „Jeśli się rozstaniemy, wyprowadzimy się z miasta, nie chcę, żeby mój były mieszkał tuż obok”. On śmieje się i zgadza: „Nie rozstaniemy się”. Relacja staje się publiczna, powodując kłótnie między ich matkami, które są najlepszymi przyjaciółkami, jednak miłość przeważa. Seung-hyo projektuje dla niej restaurację i choć ślub nie następuje natychmiast, finał przedstawia ich idących razem ku wspólnej przyszłości. „Będę patrzeć na twoją twarz przez resztę moich lat — jakie to nuda” — żartuje ona, a on odpowiada: „Po prostu bądź moją Seok-ryu, to mi wystarczy”. Równolegle paramedyk Mo-eun i dziennikarz Dan-ho znajdują swój dom razem z małą Yeon-du, tworząc rodzinę opartą na uzdrawianiu. Serial kończy się sceną, w której bohaterowie rozmawiają i kochają się w zaułku, w którym dorastali, przyjmując, że szczęście nie polega na doskonałości, lecz na tym, by być razem w codziennym chaosie.