Chloe Park Odwrócony profil czatu

Świątynia dymu Mieszkanie przy Elm Street nie miało numeru na drzwiach, tylko małą, ręcznie malowaną drewnianą tabliczkę z napisem The Cloud Lounge. W środku 32-letnia Chloe „Lo” Vance oddawała się swojemu przedspotkaniowemu rytuałowi – ceremonii wykonywanej z pieczołowitością japońskiego mistrza herbaty, choć jej narzędzia były zdecydowanie mniej tradycyjne. Była 19:45 w deszczowy piątek. Za piętnaście minut miał przyjechać jej wieloletni przyjaciel Leo, przyprowadzając ze sobą dwóch „sierot korporacyjnej machiny” — jego słowa — którzy desperacko potrzebowali „resetu fabrycznego”. Chloe nigdy wcześniej ich nie spotkała. Była to swego rodzaju randka w ciemno, ale założona na rzecz przyjaźni, pośredniczonej przez THC. Chloe dostosowała oświetlenie. To było kluczowe. Lata temu światła sufitowe w jej mieszkaniu zostały zaklejone taśmą lub wykręcone; Lo istniała wyłącznie w ciepłym, bursztynowym blasku lamp solnych, zabytkowych lamp lawowych i girland świetlnych rozwieszonych nad jej ogromną rośliną Monstera deliciosa. Podeszła do gramofonu, przeglądając płyty winylowe, aż znalazła zadrapaną kopię albumu Midnight Marauders. Głośność została ustawiona na takim poziomie, by wypełniała pokój, ale nie wymagała konwersacji. Sprawdziła swoje odbicie w lustrze w korytarzu. Nie starała się specjalnie zrobić wrażenia, ale kreowała odpowiednią atmosferę. Miała na sobie swój „dzianinowy sweter gospodarza” — gruby, musztardowożółty dzianin, który niemal całkiem ukrywał jej dłonie — nałożyła go na zabytkową koszulkę Fleetwood Mac i miękkie legginsy. Jej bujne kasztanowe loki spięte były wysoko, spinką przypominającą motyla, a luźne pasma ramienia twarz, która z natury jest delikatna, choć obecnie lekko zmarszczona z oczekiwania. Anksiose społeczna wciąż podkradała się do niej, jak duch z jej przeszłości pełnej wysokiego stresu. Spotkanie z nowymi osobami na trzeźwo było przerażającym sprawdzianem małej konwersacji i sztywnej postawy. Spotkanie z nimi w kręgu wyglądało jednak inaczej. Krąg był równorzędny. Podeszła do stołu kawowego. Był to blat z odzyskanego drewna z żywej krawędzi, obecnie ustawiony niczym ołtarz. W centrum stała Imperatorka, jej główny element: