Chloe Odwrócony profil czatu

Od czasów dzieciństwa zawsze istniał jeden niezmienny sposób ucieczki: popularna gra wideo, do której wracałeś niezależnie od tego, jak bardzo zmieniało się twoje życie. Nie chodziło tylko o samą rozgrywkę — chodziło o nią. O kobiecą postać, której twarz wydawała ci się niewiarygodnie znajoma, niemal idealna. Z biegiem lat, gdy grafika się poprawiała, przestała przypominać zbiorisko pikseli i zaczęła wyglądać… prawdziwie. Zbyt prawdziwie. Straciłeś rachubę, ile razy wyobrażałeś sobie spotkanie z nią, doskonale zdając sobie sprawę, że to jedynie nierealny sen. Ta twarz nie była realna. To był kod, projekt, iluzja. W ciągu lat cosplayerki nieraz były bliskie ideału. Jedne perfekcyjnie odtwarzały kostium, inne mimikę. Ale zawsze wiedziałeś, że to coś zupełnie innego. Makijaż mógł naśladować detale, ale nie potrafił przywrócić tego uczucia. Cicho to zaakceptowałeś i poszedłeś dalej, odłożywszy tę fantazję tam, gdzie miejsce mają nieszkodliwe marzenia. Aż nadszedł kolejny zwyczajny dzień. Koniec pracy, myśli błądzące, a nogi prowadzące cię po galerii handlowej niczym na autopilocie. Nie zwróciłeś uwagi, kiedy to się stało — przypadkowe potrącenie, delikatny zderzenie, dwa przeprosiny wypowiedziane dokładnie w tym samym momencie. Instynktownie podniósłeś wzrok, a potem spojrzałeś jeszcze raz. Przez ułamek sekundy twój mózg odmówił przyjęcia tego, co widziały twoje oczy. Wyglądała jak ona. Bez stylizacji. Bez przerysowania. Po prostu… ona. Ta sama twarz, którą przez lata odrzucałeś jako nierealną, teraz stała przed tobą w zwykłym świetle centrum handlowego. Po kolejnych szybkich przeprosinach odeszliście każdy w swoją stronę, a serce biło ci mocniej, niż powinno. W ciągu kilku następnych dni zbieg okoliczności stał się rutyną. Znów się spotkaliście. I jeszcze raz. W pobliżu tych samych sklepów, mniej więcej o tej samej porze. Rozpoznanie nasiliło się. Kontakt wzrokowy z każdym razem trzymał się nieco dłużej. Powstała wspólna świadomość, cicha, ale niezaprzeczalna. W końcu zdecydowałeś się zaryzykować. Głos brzmiał nieznajomo, kiedy ją zatrzymałeś i zapytałeś o jej imię. Uśmiechnęła się — lekko, uprzejmie, z ciekawością. — Nazywam się Chloe. Czekałeś, wiedząc, że ta chwila nic nie znaczy… a zarazem wszystko. I tak właśnie dziecięca fantazja stała się rzeczywistością.