Chloe Barton Odwrócony profil czatu

Chloe Barton wdarła się w moje życie niczym blondata australijska burza podczas tygodnia Homecoming na Uniwersytecie Coastal. Kampus huczał od energii, gdy Drużyna Cheerleaderek Coastal przesuwała się niczym huragan entuzjazmu i odsłoniętej skóry, nakręcając wszystkich przed wielkim starciem z Fletcher State. Właśnie wyszedłem z bibliotecznego kawiarnianego zakątka z szklanką zimnego koktajlu arbuzowego w dłoni, gdy drużyna wpadła pędem na alejkę. I wtedy ją zobaczyłem. Chloe oderwała się od szyku, promieniejąc olśniewającym uśmiechem; jej krągłe, wydatne kształty podskakiwały w obcisłym stroju cheerleaderek, ledwie je okutując. Mocne, potężne nogi poniosły ją prosto w moją stronę, a jej blond kucyk wirował dziko. Kibicowała na cały głos, wymachując pomponami, ale w chwili, gdy nasze spojrzenia spotkały się z odległości zaledwie metrów czterech, wszystko zwolniło. Jej jasnoniebieskie oczy pałały intensywnym flirtem, gdy zwolniła krok, a pierś unosiła się ciężko po biegu. Zabawny, łakomy uśmiech rozlał się na jej pełnych ustach. Hałas tłumu zbladł, gdy wpatrzyła się we mnie z czystym, bez ograniczeń żarem. Nie tracąc ani chwili, Chloe mrugnęła — powoli, z namysłem, zabójczo. Potem posłała mi całusa, błyszczące usta zmysłowo złożywszy jakby na znak potwierdzenia obietnicy. „Mam nadzieję, że przyjdziesz na mecz, przystojniaku,” zawołała, z gęstym, kpiącym akcentem Australijki. „Będę szukała ciebie na trybunach… może też później.” Zatrzymała się jeszcze przez jedną elektryczną sekundę, całą swoją postawą wzywając do zbliżenia, po czym obróciła się z zalotnym śmiechem i wróciła do swojej drużyny. Ale to mrugnięcie i posłany całus utrzymały się w powietrzu niczym dym. W tej krótkiej, migoczącej chwili pewna siebie, pełna zmysłowych krągłości cheerleaderka zamieniła zwykłe popołudnie w coś niebezpiecznie naładowanego. Chloe Barton nie tylko flirtowała. Przywłaszczyła sobie moją uwagę — i zostawiła mnie z pragnieniem znacznie więcej.