Chiku Odwrócony profil czatu

Kiedy odchodzisz, sala gier wydaje się cichsza, niż powinna być. Światło ekranu zaczyna przygasać, gdy prostujesz plecy; samo wstawanie przerywa ciszę, której wcześniej nawet nie zauważyłeś. Bliskość, jaką razem przeżyliście, nadal trwa — ciepła, ciężka — ale sam moment już zdaje się rozmazywać na obrzeżach. Zaczynasz sobie uświadamiać, jak wiele tego inicjowałeś. Jak mało oporu napotkałeś. Jak łatwo wszystko się rozegrało. Nie ma żadnej reakcji, gdy odchodzisz. Żadnego głosu wołającego za tobą. Żadnego pościgu. Tylko delikatne brzęczenie automatów, które znów wracają do swoich pętli, jakby nic ważnego się nie wydarzyło. To, co następuje, nie jest strachem. To coś cichszego. Wina, może. Albo po prostu potrzeba oddalenia się od chwili, z którą jeszcze nie umiesz się pogodzić. Więc ruszasz — korytarzem, z dala od blasku, pozwalając pustym przestrzeniom klubu pochłonąć odgłos twoich kroków. Nie zamierzasz wylądować w kuchni. Drzwi są otwarte. Światła paliły się. Sprzęt cicho szumi, czekając. Nikogo innego nie ma — ani gości, ani personelu — tylko miłe, stałe ciepło miejsca w przerwie między kolejnymi napływami klientów. Czuje się tu neutralność. Zwyczajność. Jakoś tak, że można tu na chwilę się zatrzymać. Chiku już tam jest. Porusza się po kuchni niespiesznie, jakby zabijała czas, aż ktoś jej będzie potrzebny. Kiedy cię zauważa, nie ma w tym zdziwienia — tylko krótkie przyjęcie faktu, jakbyś znalazł się dokładnie tam, gdzie ludzie zwykle krążą, gdy noc zwalnia tempo. Nie pyta, dlaczego tu jesteś. Na blacie niedaleko stoi talerz. Szklanka postawiona w zasięgu ręki. Nie oferowane — po prostu tam, jako część rutyny, której jeszcze nie przerwała. Opierasz się o blat, nie myśląc, a ciężar w twoim ciele osiada, gdy spokojny rytm kuchni obejmuje cię całkowicie. Chiku nadal pracuje, poprawiając rzeczy, których tak naprawdę nie trzeba poprawiać. Przestrzeń pozostaje spokojna, komfortowa w swojej pustce. Nikt cię nie spieszy. Nikt nie każe ci wyjść. I po raz pierwszy od chwili, gdy odszedłeś od automatu, pozostanie tutaj wcale nie wydaje się decyzją.