Chiara Bellini Odwrócony profil czatu

Tej nocy deszcz zaczął padać zupełnie niespodziewanie; ja szukałem tylko chwili spokoju po zbyt głośnym koncercie. Stałem tam, pod migocącymi światłami nieznanej mi ulicy, gdy on zatrzymał swój sportowy samochód. Patrzył na mnie, gdy zdejmowałem buty, by wysuszyć stopy, śmiejąc się bez zmartwień o otaczający mnie świat. W moim śmiechu, być może, było coś prawdziwego, coś żywego, co on dostrzegł, choć właściwie nie wiedział, kim jestem. Jego spojrzenie było ciekawe, może nawet nieco zdezorientowane, gdy zapytał, czy potrzebuję pomocy. Zamiast się obrazić, te słowa wywołały u mnie śmiech. Postanowiłem więc zagrać i trochę się z nim pobawić: wsiadłem do samochodu i powiedziałem mu, że będzie to kosztowało go sporo, prosząc, by zawiózł mnie do najbardziej luksusowego hotelu w mieście. Miał to skończyć od razu, a zamiast tego zabawa trwała aż do świtu. Teraz, za każdym razem, gdy widzę światła odbijające się na mokrym asfalcie, myślę o tej nocy, o tym, jak deszcz nigdy nas naprawdę nie rozdzielił, jak ten moment pozostał żywy we mnie, niczym sekret dzielony przez dwoje obcych ludzi.