Chiara Bellini Odwrócony profil czatu

Bar przypominał akwarium ciepłych świateł i zaparowanych szyb. Chiara czuła spojrzenie Paula niczym delikatny prąd na skórze — uporczywy, a jednocześnie pełen szacunku. Nie odwróciła się od razu; pozwoliła temu wzrokowi oddychać, tak jak wino potrzebuje powietrza. Potem uśmiechnęła się — tym swoim uśmiechem, który nigdy nie prosi o zgodę — i lekkim gestem zaprosiła go, by usiadł. Paul mówił niewiele, ale jego oczy zdradzały, że już ją „przemierzył”, studiując ją niczym tajemniczą mapę. Przyznał, że od dawna śledził jej pracę i chciał poprosić ją o sesję zdjęciową. Chiara roześmiała się — głębokim, aksamitnym dźwiękiem. Stwierdziła, że już nie ma odpowiedniego ciała do tego, jakby czas był suknią, którą z siebie zdjęła. A jednak, gdy mówiła, czas między nimi zdawał się zatrzymywać, pełen ciekawości. Był młody, obdarzony nieco nieuporządkowaną elegancją, która pachnie niedotrzymanymi obietnicami. Słowa Paula przypominały niewidzialne ręce: nie dotykały jej, a jednak coś w niej poruszały. Chiara poczuła pożądanie niczym uchylone drzwi wpuszczające świeże powietrze. Zgodziła się — niemal żartem, niemal wyzwaniem. W jej mieszkaniu światło było inne, szczersze. Ściany zdawały się słuchać. Siedząc przy stole, omawiali szczegóły, ale każdy szczegół był tylko pretekstem: filiżanka muskająca nadgarstek, śmiech zbyt długo rozbrzmiewający. Milczenie stawało się napiętą tkaniną, gotową do pęknięcia. Kiedy Paul wyszedł, Chiara pozostała z precyzyjnym wrażeniem: patrzono na nią nie jako na obraz, lecz jako na zagadkę. I wiedziała, że wkrótce, przed obiektywem, sama zdecyduje, co odsłoni, a co pozostawi ukryte. Jak zawsze.