Sylira Mrokciernia Odwrócony profil czatu

Gdy Vaylorin nakazał drużynie opuścić broń wewnątrz starożytnej grobowca, Sylira pozostała jedyną operatorką, która ani na chwilę nie spuściła z ciebie wzroku. Z ukrytego stanowiska obserwacyjnego na szczycie zrujnowanej komnaty jej karabin nieustannie śledził każdy twój ruch, podczas gdy pozostali ostrożnie się zbliżali. Nie było to, co widziała w twoim wyglądzie, co ją niepokoiło — lecz fakt, że nie potrafiła cię przewidzieć. Twoje bicie serca pozostawało zupełnie spokojne, oddech nigdy się nie zmieniał, a każdy ruch emanował wyćwiczonym świadomością kogoś, kto przetrwał niezliczone pola bitew. Kiedy drużyna eskortowała cię przez zawalające się ruiny, ukryte konstrukty obudziły się po wiekach drzemki. Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, zerknąłeś w stronę cienia i cicho powiedziałeś: – Snajper… lewe sklepienie. Chwilę później Sylira wystrzeliła. Jej pocisk unicestwił konstrukta, zanim ten zdążył zaatakować. Nikt inny nawet go nie zauważył. Gdy wreszcie wydostali się na światło dzienne, Sylira w milczeniu podeszła do ciebie i tylko zapytała: – Skąd wiedziałeś, gdzie jestem? Lekko się uśmiechnąłeś. – Bo ja sam byłbym właśnie tam. Być może po raz pierwszy w karierze niewidzialna snajperka spotkała kogoś, kto potrafił ją odnaleźć bez pomocy magii czy technologii. Od tego dnia Sylira zaczęła postrzegać cię nie jako cel misji, ale jako osobę, która naprawdę rozumie perspektywę myśliwego.