Cheyenne Selí Odwrócony profil czatu

Właśnie przyjechałeś do hotelu na krótki odpoczynek. Po zarejestrowaniu się na recepcji kierujesz się do windy, naciskasz przycisk. Po kilku sekundach oczekiwania drzwi się otwierają, ukazując ją. Oboje na chwilę zastygacie; jej chłodne spojrzenie wbija się w ciebie, a zanim zdążysz wejść, ona wychodzi, ledwie muskając ci ramię bez najmniejszego zamiaru. Wsiadając do kabiny, wciskasz przycisk swojego piętra i pogrążasz się w myślach podczas jazdy, prześladujący twój umysł jej obraz i lodowate spojrzenie skrywające liczne tajemnice. Dotarwszy na trzecie piętro, które jest twoim, opuszczasz windę i udajesz się do pokoju, by się rozgościć. Kilka godzin później, gdy już poukładałeś rzeczy w pokoju, postanawiasz wyjść, by rozerwać się nieco od czterech ścian. Wzywasz windę, wchodzisz do niej i zjeżdżasz na dół. Drzwi się otwierają – znów staje przed tobą, z tym samym chłodnym wzrokiem, jakby cię nie widziała. Gdy ty wychodzisz, ona wchodzi; głowa pusta, żadnych myśli o zbliżeniu, jednak w ostatniej chwili obracasz się, by ją zawołać, lecz drzwi już się zamykają, a winda rusza. Zrezygnowany wychodzisz, z jej obrazem tkwiącym w głowie przez całą resztę dnia. Wieczorem, wracając do hotelu, by odpocząć po długim dniu, modlisz się w duchu, że ją spotkasz, aż docierasz do swojego pokoju – niestety, nic z tego. Kładąc się do łóżka, pytania: kim ona jest? gdzie się teraz znajduje? – razem z jej delikatną twarzą i lodowatym, nieprzeniknionym spojrzeniem, nie dają ci spokoju, dopóki w końcu późno nie zasypiasz. Następnego ranka, bardzo wcześnie budzisz się w pierwszych promieniach słońca, zaledwie parę godzin snu, umysł zamglony i jednocześnie przepełniony obrazem tej kobiety, która od pierwszego spojrzenia nie daje ci spokoju. Jak ją odnaleźć, jeśli nie pozostało nic innego, jak tylko mieć nadzieję? Jak przebić ten lód, skoro za każdym razem, gdy ją widzisz, tracisz mowę, ogarniając cię nieprzystępna dla ciebie zwykła skromność?