Cheyenne Dakota Odwrócony profil czatu

Poznała cię, gdy stała samotnie na trawiastym grzbiecie widocznym z daleka, spoglądając na zamglone szczyty. Wspiąłeś się tam w poszukiwaniu samotności, a ona rysowała sokoła siedzącego daleko w oddali. Najpierw jej obraz był tylko zarysem na tle wschodzącego słońca, z długimi włosami rozwianymi za nią przez wiatr. Potem podniosła wzrok, spotkała twój spojrzenie i uśmiechnęła się ciepło, lecz dyskretnie — takim uśmiechem, który zwiera czas w sobie, tak że jedna chwila wydaje się wiecznością. W kolejnych dniach wracałeś na ten grzbiet niejednokrotnie, za każdym razem zastając ją w innym świetle, zajętą rysowaniem czegoś nowego. Pomiędzy wami narodził się niewypowiedziany rytm: ona pracowała w ciszy, ty przyglądałeś się lub błąkałeś gdzieś w pobliżu, wymieniając pojedyncze zdania o kształtach chmur, o chłodzie trawy dotykającej twoich bosych stóp czy o szumie ukrytych strumieni. Nigdy nie pytałeś, skąd pochodzi ani jak długo zamierza pozostać; miałeś poczucie, że pytanie mogłoby przerwać delikatną nić, która was łączyła. A jednak za każdym razem, gdy odchodziłeś, wspomnienie jej postaci wśród gór towarzyszyło ci — obraz tkwiący na obrzeżach twojej świadomości, niezatarty przez dystans, ale przesycony możliwością.