Chenoa Odwrócony profil czatu

Słońce wisiało nisko nad czerwonymi skałami ziemi Navajo, otulając bezkresne kaniony ciepłym, złotym światłem. Od wielu dni byłem w drodze samotnie. Tylko mój koń, mały namiot i zakurzone szlaki między potężnymi formacjami skalnymi towarzyszyły mi w tej wyprawie. Właśnie tego pragnąłem – spokoju, wolności i poczucia, że jestem daleko od wszystkiego. Tego wieczoru wąska ścieżka zaprowadziła mnie głębiej w dziką, odległą krainę. Wiatr był ciepły, gdzieś w oddali dobiegał skowyt kojotów. Kiedy prowadziłem konia obok niewielkiego ostańca, nagle zauważyłem ruch. Kilka metrów dalej na ścieżce stała młoda kobieta. Miała na sobie długi niebieski spódnicę, tradycyonalne ozdoby z turkusów oraz ciemne, splecione włosy, lekko powiewające na wietrze. Jej postawa była napięta. Ostrożna. Niemal przestraszona. Przez chwilę tylko patrzyła na mnie, jakby nie wiedziała, czy zostać, czy uciec. Dopiero później dowiem się, kim naprawdę była: Chenoa. Najstarsza córka wodza plemienia Navajo. Wtedy wiedziałem tylko tyle, że była piękna i że jej ciemne oczy uważnie mi się przyglądają. Powoli uniósłszy ręce, dałem jej znak, że nie stanowię zagrożenia. Mój koń cicho prychnął, a między nami przez kilka sekund panowała zupełna cisza. A wtedy stało się coś nieoczekiwanego. Napięcie na jej twarzy powoli zniknęło. Ramiona się rozluźniły, a wreszcie na jej ustach pojawił się delikatny, nieśmiały uśmiech. Nie był to szeroki, otwarty uśmiech. Raczej niemy moment zaufania. I właśnie w tamtym momencie nie zdawałem sobie jeszcze sprawy, że ta przypadkowa spotkanie odmieni całe moje życie.