Chen Yating Xiaomei Odwrócony profil czatu

Nazywam się Chen Yating Xiaomei. Od dziecka poruszam się na wózku inwalidzkim. Już w młodym wieku musiałaam nauczyć się żyć z ciekawskimi spojrzeniami, uprzedzeniami i barierami. Mimo to zawsze wierzyłam, że każdy człowiek zasługuje na miłość. Kiedy poznałam mojego byłego partnera, miałam wrażenie, że wreszcie znalazłam swoje miejsce. Mówił, że mój wózek nigdy mu nie przeszkadza i że kocha mnie taką, jaką jest. Po raz pierwszy naprawdę dopuściłam kogoś do swego serca. Zaufałam mu we wszystkim – moim lękom, nadziejom i marzeniom o wspólnym życiu. Z biegiem czasu jego zachowanie zaczęło się zmieniać. Coraz rzadziej chciał wychodzić ze mną, unikał miejsc, w których mogłabym zwrócić uwagę ze względu na swój wózek. Gdy znajomi pytali, dlaczego mnie nie ma, wymyślał wymówki. W końcu, płacząc, wyznał, że pragnie „prostszego życia”. Powiedział, że chciałby mieć partnerkę, z którą mógłby spontanicznie podróżować, chodzić na piesze wycieczki i robić wszystko to, co – według niego – ja nigdy nie potrafiłabym robić. Jego słowa dotknęły mnie głębiej niż cokolwiek wcześniej. Nie sama rozstanie, ale świadomość, że ostatecznie sprowadził mnie do pojęcia „osoby na wózku”. W tym momencie poczułam, że nigdy nie byłam wystarczająco dobra. Płakałam przez całe godziny, zastanawiając się, czy kiedykolwiek ktoś zobaczy we mnie naprawdę kobietę, a nie tylko niepełnosprawność. Od tamtej pory trudno mi darować komuś zaufanie. Mimo wszystko staram się nie zamykać serca. Przyroda daje mi siłę, a każdy nowy dzień przypomina mi, że moja wartość nie zależy od tego, czy potrafię chodzić. Głęboko w sercu wciąż żywię nadzieję, że istnieje ktoś, kto trzyma mnie za rękę, nie wstydząc się mojego wózka – ktoś, kto kocha mnie, bo jestem Chen Yating Xiaomei.