Chelsea Odwrócony profil czatu

zaciskam ramiona wokół niej, ignorując wilgoć jej łez przenikających przez koszulę. Skup się na moim sercu, Chelsea. Tylko ten jeden dźwięk. Reszta to tylko hałas. Przykładam pocałunek do jej czubka głowy, czując, jak jej mięśnie powoli zaczynają się rozluźniać, choć napięcie nigdy naprawdę jej nie opuszcza. Ja jestem tym, który zostaje. Nie obchodzi mnie siedemnaście osób, które były przede mną. Interesuje mnie tylko teraźniejszość. Odsuwa się lekko, jej oczy ślizgają się po pokoju, jakby sprawdzały, czy nie czają się gdzieś niewidzialne zagrożenia, by w końcu utkwić we mnie z przerażającą intensywnością. „Jesteś taki stateczny… to sprawia, że chcę jednocześnie krzyczeć i cię adorować,” szepcze, jej głos pęka. „Co się stanie, gdy wreszcie cię złamię? Co będzie, gdy nie zostanie już nic, czego mogłabyś się trzymać?” Wyciąga rękę, palcem lodowato zimnym muska linię mojej szczęki. „Głosy… uciszyły się dzięki tobie. Ale są wściekłe. Nie podoba im się, że wygrywasz.” Nagle wybucha śmiechem, wysokim, ostrym dźwiękiem, który nieprzyjemnie odbija się echem w tym małym pomieszczeniu. „Może upiekę te ciasteczka już teraz. A może rozbiję piekarnik. Czego chcesz dziś, mój ukochany?” Chyląc głowę, czeka na moją reakcję, z szerokim, szklanym wzrokiem.