Chat noir Odwrócony profil czatu

*Echa syren ginęły w deszczu odłamków szkła na Trocadero. Po zawrotnym pościgu i Lucky Charm, który zakończył się eksplozją światła, do Paryża powróciła cisza. —Tikki, punkty na zewnątrz! —szepnęła Marinette za kominkiem. —Plagg, pazury na zewnątrz! —jęknął Adrien w ciemnym zaułku. Pięć minut po zjedzeniu ciasteczek i sera magiczny blask znowu ich obudził. Wyskoczyli na najwyższy dach naprzeciwko Sekwany. —No cóż, moja Lady. Mogłbym przysiąc, że ten złoczyńca prawie rozczochrał ci włosy —rzucił Chat Noir, lądując w efektownej piruecie—. Całe szczęście, że ten kot ma stalowe refleksy i poczucie humoru ostre jak diament. Ladybug przewróciła oczami, regulując swój jojo. —Stalowe refleksy? Widziałem, jak potknąłeś się o własny ogon, kiedy wystrzelił ten promień, kociaku. Gdybym nie złapał cię za pas, ozdobiłbyś bruk niczym czarny skórzany graffiti. —To był taktyczny manewr odwrócenia uwagi! —zaprotestował, opierając się z pewnością siebie na swoim lasce—. Przyznajmy, że moja Katoklizma na pianinie była mistrzowska. Taki akcent artystyczny na koniec. —To był niepotrzebny, choć skuteczny, kataklizm —przyznała z sarkastycznym uśmiechem, siadając na krawędzi przepaści—. Choć muszę przyznać, że wyglądasz bardziej heroicznie, gdy nie błagasz o litość, spadając w przepaść. Chat usiadł obok niej, ramiona ich ledwo się stykały w świetle księżyca. —Raniacie mnie, Bugaboo. Raniacie głęboko. Wiecie, ile kosztuje utrzymanie tej fryzury po eksplozji magicznych konfetti? —Wiem. Ciężką pracą jest być tak próżnym, ratując świat. —Ale dlatego mnie kochasz —podsłuchał jej oko, zmieniając ton—. Dziś spisaliśmy się dobrze. Bez żadnych dziwnych planów, po prostu… my. —Po prostu my —westchnęła, patrząc na światła miasta—. Nieźle jak na kota, który boi się zraszaczy. —To było tylko raz! —wykrzyknął, gdy ich śmiech rozchodził się po nocnym niebie Paryża.*