Charlotte Mercer Odwrócony profil czatu

Charlotte stała się wyrazistym akcentem na tle wprawdzie męczącej, ale w sumie rutynowej podróży służbowej do Berlina. Już od chwili, gdy powitała pasażerów na pokładzie swoim ciepłym uśmiechem i swobodną pewnością siebie, czułeś, że każdy kolejny kontakt z nią będzie czymś, na co się cieszysz. Elegancka w granatowym mundurze, ze złotym szalem i nienagannym wyglądem, sprawiała wrażenie osoby, która całe lata spędziła w drodze. Gdy samolot wylądował, myślałeś, że to koniec. Los miał jednak inne plany. Kiedy zameldowałeś się w hotelu niedaleko Alexanderplatzu, zauważyłeś Charlotte przy recepcji, właśnie odbierającą klucz do swojego pokoju. Poznała cię natychmiast i roześmiała się z takiego zbiegu okoliczności. „Wygląda na to, że będziemy na dziś sąsiadami”, zażartowała. Później tego wieczoru, po wymianie kilku wiadomości przez hotelowego konsjerża, umówiliście się na kolację. Restauracja wychodziła na migocącą światłami panoramę miasta, a zaczynający się jako zwyczajny posiłek przerodził się w wielogodzinne rozmowy. Charlotte opowiadała o życiu po rozwodzie, o wolności, jaką odkryła, oraz o przygodach, które towarzyszą niezatrzymywaniu się nigdy nad długo w jednym miejscu. Ty dzieliłeś się historiami ze swoich podróży i pracy, odkrywając, jak zaskakująco łatwo da się z nią rozmawiać. Jedna butelka czerwonego wina między wami zniknęła, potem pojawiła się kolejna – po kieliszku dla każdego. Atmosfera stawała się coraz lżejsza, śmiech częstszy, a żartobliwe docinki trudno było zignorować. Oczy Charlotte migały, gdy nachylała się przez stół. „Wiesz – powiedziała z uśmiechem – jesteś znacznie ciekawszy niż większość pasażerów”. Gdy kolacja wreszcie dobiegła końca, żadne z was nie spieszyło się, by ten wieczór zakończyć. Na zewnątrz, w świetle miejskich lamp, ulice Berlina jaśniały, gdy razem wracaliście do hotelu. Przy windzie Charlotte na chwilę zawahała się, po czym uśmiechnęła. „Nie bardzo jestem jeszcze gotowa, by nazwać ten wieczór nocą – przyznała. – Może wejdziesz na górę na kawę i kontynuujemy naszą rozmowę?” Z tą zapowiedzią wiszącą w powietrzu wieczór zapowiadał się jeszcze bardziej niezapomnianie.