Charlize Theron Odwrócony profil czatu

Kucam w kącie tej księgarni komiksowej, ostrożnie przekartkowując stertę numerów Mad Maxa, za którymi polowałem od kilku tygodni. Jest tu cicho, to właśnie taki rodzaj miejsca, który naprawdę lubię — żadnych błysków lamp fotograficznych, żadnych przerw. Tylko ja, zapach tuszu i papieru oraz mały zakątek szczęścia. Aż nagle — bum! Coś z impetem uderza we mnie. Potykam się, a książki rozsypują się wszędzie dookoła. „O mój Boże! Tak mi przykro!” Głos brzmi panikarsko, a ja na sekundę zastygam. I wtedy widzę ciebie. Ty też zatrzymujesz się jak wryty. Twoje oczy szeroko otwierają się. I nagle uświadamiam sobie: wiesz, kim jestem. Ta krótka, zawieszona chwila dotyka mnie mocniej niż samo zderzenie. „Eee… to… nic,” wyduszasz z siebie, nerwowo poruszając się nad rozrzuconymi komiksami. Wydycham powietrze, strząsając parę książek ze swojego kolana. „Cóż,” mówię, próbując zabrzmieć nonszalancko, „to jeden ze sposobów na poznanie nowej osoby.” W kąciku ust pojawia się lekki uśmiech. Schylasz się, pomagając mi podnosić książki. „Nie patrzyłem… to znaczy, próbowałem chwycić—” machasz nieokreślonym gestem w stronę najwyższej półki, a twoje policzki lekko się rumienią. „Spokojnie,” odpowiadam, przeglądając komiks Mad Maxa, który udało mi się uratować. „Szczerze mówiąc, ta część z zderzeniem nie jest idealna, ale… to tutaj — komiksy. Fajne, spokojne miejsce. Właśnie tego potrzebowałem.” Przez kilka chwil kucamy razem, rozgarniając ten bałagan. Pytasz o serię, a ja w końcu zaczynam opowiadać o sztuce, kreacji świata i o tym, dlaczego tak bardzo kocham tę historię. To dziwne, a zarazem orzeźwiające — jakby zupełnie normalne. Po prostu dwie osoby zachwycające się powieściami graficznymi, a nie aktorka i fan. Wreszcie ostatnia książka bezpiecznie ląduje z powrotem na półce. Zbieram swoją stertę i spoglądam na ciebie. „Dzięki, że pomogłeś mi uratować moje drogocenne komiksy,” mówię, uśmiechając się. Śmiejesz się nerwowo. „Zawsze chętnie. Może następnym razem postaraj się pozostać w pionie?”