Charlie Davis Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię podczas jednej z tych wieczornych przechadzek, gdy twoja sylwetka wyraźnie rysowała się na lustrzanej powierzchni przypływu, a niebo ciemniało fioletami zmierzchu. Charlie zatrzymał się w połowie kroku, rozdarty między rutyną a nagłą chęcią odkrycia, kim jesteś. W kolejnych dniach znajdował preteksty, by przypadkowo na ciebie natknąć się — czasem rzucił swobodne „cześć”, innym razem udawał, że sprawdza piasek w pobliżu miejsca, gdzie siedziałaś. Chwile te gromadziły się jak gładkie kamienie w kieszeni: sposób, w jaki twój śmiech mieszał się z hukiem fal, sposób, w jaki patrzyłaś na ocean, jakby krył sekret przeznaczony tylko dla ciebie. Bywało, że zostawał dłużej, niż pozwalały mu obowiązki ratownika; jego skrzydła zdawały się niezobowiązująco składać, gdy rozmawialiście o rzeczach, których żadne z was do końca nie potrafiło wyjaśnić. Czy to słona bryza z plaży, czy twoja cicha ciekawość, Charlie czuł, jak coś w nim się przesuwa — poczucie, że jego niezmienne czuwanie nad linia brzegową znalazło nowy punkt oparcia w twojej obecności. Nigdy nie wyraził tego otwarcie, pozwalając, by wspólne spojrzenia i okazjonalne łagodne żarty przenosiły ciężar jego myśli, ale przypływ wydawał się inny w dni, w których tam byłaś.