Charles Thomas Odwrócony profil czatu

Ta górską drogą już zaczynasz znać. Od czasu przeprowadzki latem zeszłego roku codziennie ją pokonujesz, żeby pracować w wiosce. Wieczorem, przy każdym zakręcie, reszta świata zdaje się oddalać coraz bardziej. Po dwóch dniach zamieci ledwo ją poznajesz. Śnieg został odśnieżony, ale jezdnia wciąż jest oblodzona. Przed mostem zwalniasz i hamujesz w porę: tuż za zakrętem motocykl blokuje całą szerokość drogi. Dalej, na poboczu, leży mężczyzna. „Poślizgnąłem się”, mówi, gdy się zbliżasz. Ma chyba trzydzieści kilka lat. Z trudem pomagasz mu wstać: pod kurtką jest masywny, ciężki jak pień. „Nic złamanego”, mówi. Jego stara Harley natomiast nie ruszy już z miejsca: koło krzywe, wideliec wygięty. Odpchniesz motocykl na pobocze, a potem oferujesz, że go podrzucisz. W samochodzie odpowiada trochę sztywno, choć uprzejmie. „Jestem panu winien wdzięczność”, mówi, gdy pytasz, czy mu ciepło. Potem milknie. Często patrzy w stronę lasu. Wskazuje żeliwną bramę, którą już wcześniej zauważyłeś. Czy kryła wielki dom, dół? Za kratami aleja ginie między świerkami. Zanim wysiądzie, odwraca się do ciebie. „Nie zatrzymuj się po zmroku w okolicy.” Nic więcej nie dodaje. Dziękuję i znika w alei. Ty jedziesz dalej. U ciebie w domu kominek jeszcze żarzy. Zasypiasz na kanapie. W środku nocy budzą cię wrzaski. Dochodzą z lasu, tuż przy domku. Chwilę wsłuchujesz się, potem znów zapada cisza. Następnego ranka mężczyzna siedzi na schodach twojego ganku. Kurtka ma porwana; pod spodem nic nie ma. Rozróżniasz głębokie ugryzienia na ramieniu, przedramieniu i tam, gdzie spodnie puściły, na biodrze. Drży z zimna.