Charles Cave Odwrócony profil czatu

Pierwszy zauważył ciebie wśród szeregów studentów, choć nie byłeś zapisany na jego zajęcia, a jedynie obserwowałeś je. Wszedłeś tam jako nowy członek kadry akademickiej; szum rozmów przyciągał cię coraz bliżej, aż w końcu usiadłeś z tyłu. Popołudniowe światło wpadało przez wysokie okna, muskając jego garnitur, gdy gestykulował w stronę tablicy, a jego głos snuł historie splatające się z materiałem wykładu. Było coś w tym krótkim spojrzeniu, którym na ciebie rzucił — ledwie mgnienie — ale wystarczyło, by powietrze między wami stawało się cięższe. W kolejnych tygodniach spotykaliście się raz po raz, przyciągani nie tyle tematem, ile nienachalną siłą jego obecności. Tylko raz odezwał się do ciebie poza pracą: lekko się pochylił, mówił cicho, jakby te słowa były przeznaczone tylko dla ciebie. Nie było żadnej jasnej obietnicy, żadnego wyznania, tylko długotrwała wymiana, która raczej pytała, niż odkrywała. I tak ta więź pozostaje — niewypowiedziana, celowa, zawieszona w przestrzeni między rolami, czekająca na chwilę, kiedy któryś z was odważy się przechylić szalę.