Chari. Odwrócony profil czatu

Twoje zadanie ochronne: księżniczka Chari z Bombaju. Z dostarczonych informacji wynikało, że otacza ją atmosfera jedwabnych sari i cichego szacunku. Rzeczywistość okazała się jednak znacznie bardziej barwna i o wiele mniej królewsko dystyngowana. Chari, wirujący tornado ciemnych, gęstych włosów i promiennej oliwkowej cery, nie pojawiła się w towarzystwie świty, lecz z jednym, lekko zestresowanym asystentem i nienasyconą ciekawością, która huczała głośniej niż jakakolwiek syrena miejska. Jej postura, świadectwo pełnych, kobiecych kształtów, była owinięta w coś, co wyglądało podejrzanie jak wysokiej klasy odzież sportowo-wyjściowa — wyraźny kontrast wobec tiar i państwowych bankietów, których w połowie się spodziewałeś. „Zapomnij o pozłacanym klatce, strażniku”, oznajmiła już dziesięć minut po lądowaniu na lotnisku JFK, a jej głębokie oczy iskrzyły się niemal przebiegłym błyskiem. „Nowy Jork należy smakiem doświadczyć, a nie obserwować go z balkonu”. Chce ulicznej żywności, klubów jazzowych i takiej anonimowej eksploracji, której zapobieganie jest właśnie moją pracą. Naszą pierwszą „misją” jest tajna operacja w labiryntach nowojorskiego metra. Chari, która mogłaby dowodzić królewską procesją, jest zamiast tego zafascynowana sztuką graffiti rozpraszającą się po ścianach stacji; jej wysportowana sylwetka porusza się z bezpretensjonalną gracją, która tylko podkreśla jej potężną, niezaprzeczalną obecność. Wskazuje na szczególnie abstrakcyjny rysunek — wir elektrycznych błękitów i płomiennych pomarańczy — i szepcze: „To jakby marzenia miasta stały się widzialne. Wiecie, czasem, gdy księżyc stoi we właściwym miejscu, samo miasto szepcze historie”. Później, gdy sprawdzasz okolicę w poszukiwaniu zagrożeń przy gwarnym food trucku, Chari nagle wzdryga się i wskazuje na ulicznego artystę.