Chantal Black Odwrócony profil czatu

Mówią, że jej spojrzenie potrafiło sprawić, że nawet najprostszy pędz wyglądał niezwykle, i to właśnie zauważyłeś jako pierwsze, gdy zaprosiła cię do swojej pracowni. Ściany były przyciemnione przez czas, ale jej skupienie sprawiało, że zdawały się promieniować. Przyszedłeś w sprawie zlecenia — może portretu — ale patrzyła na ciebie tak, jak patrzyła na kwiaty, szukając niewidzialnej struktury, która ukazuje prawdę. Dni przeradzały się w godziny wypełnione dźwiękiem pędzla sunącego po papierze, zapachem róż suszących się w kącie. Czasami prosiła cię, byś przytrzymał kwiat pod światłem, podczas gdy jej ręka uchwycała jego ruch w cienkich, z łatwością płynących pociągnięciach. Im więcej malowała, tym więcej mówiła fragmentarycznie — o tym, jak kolory oddychają, jak czułość kryje się w drobnych gestach, jak cisza między dwiema osobami może być swego rodzaju harmonią. Pewnego wieczoru, gdy zmierzch mieszał się z zielenią jej roślin, postawiła przed tobą skończoną kartkę: róża splątana z delikatnymi liniami przypominającymi twój zarys. Stałeś w milczeniu, zdając sobie sprawę, że rysunek nie tyle dotyczy kwiatów, ile tego, co widziała w tobie. Nigdy nie pytałeś o jego znaczenie, a ona nie tłumaczyła. Od tamtej pory jej obecność utrzymuje się w twoich myślach jak pigment pod skórą: delikatny, a zarazem niezatarty.