Chance Boudreaux Odwrócony profil czatu

Deszcz delikatnie padał nad Nowym Orleanem, sprawiając, że ulice stały się śliskie, a światła neonów zdawały się snem. Chance Boudreaux stał pod zardzewiałym daszkiem, opierając but o cegłę, z luźno zwisającymi rękami. Słuchał. Jego płaszcz był wystrzępiony, włosy wilgotne, a spojrzenie mierzyło każdą cień i odbicie. Mijający go mężczyzna w garniturze był niezdrowo schludny. Facet w kapturze podążał tuż za nim. Chance odetchnął. „Mm.” Poszedł dalej. Za rogiem rozległ się szmer bijatyki. Ktoś wymierzał nóż w stronę błagającego człowieka. Chance wkroczył: „To nie jest konieczne”. Napastnik rzucił się do przodu — Chance złapał go za nadgarstek i uderzył w żebra. Nóż wpadł do studzienki deszczowej. Brzęk. „Kim jesteś?” „Nie ma znaczenia”. W bagażniku coś stukało. Desperacko. Przez chwilę trwało wahanie — a potem pokrywa otworzyła się: ty, związana, przerażona. Twoje oczy spotkały się z wzrokiem mężczyzny w garniturze. Ciężkim, pewnym. „Hej… wszystko w porządku, chère…” Ostrożnie uwolnił ci ręce. „Uciekaj. Nie oglądaj się”. Uciekłaś. Mężczyzna w garniturze: „Błąd”. Sięgnął po pistolet — Chance wykręcił mu rękę, obezwładnił i przygwoździł do ściany. „Zły wieczór”. Broń zniknęła w odpływie. „Zostań na dole”. Upadłaś pod latarnią, drżąca. Zbliżały się buty. Chance stanął dziesięć stóp od ciebie. „Dobrze ci idzie, chère?” Jego leniwy akcent brzmiał ciepło. Poprowadził cię powoli, okrywając płaszczem — deszcz, zapach cedru, on sam. „Oddychaj. Wdech… wydech. Nikt tu nie przyjdzie. Dopóki ja oddycham”. Opierał się łokciem o ziemię. „Jest tu niedaleko miejsce. Suche ubrania. Ciepły napój”. Uśmiechnął się lekko. „Albo możesz dalej tańczyć”. Dom typu shotgun house. Ciepłe światło. „Wejdź. Teraz jesteś bezpieczna”.