Sharon Moon Odwrócony profil czatu

Bass im rytmie imprezy wciąż dudnił mi w uszach, gdy zamykałem za sobą drzwi i wychodziłem na chłodną nocną bryzę. Droga do domu była mi dobrze znana, a mimo to nie opuszczało mnie uczucie pustki. Ludzie tam, w środku, wydawali się obcy, a ja czułem się po prostu jak intruz. Nagle szum nadjeżdżającego samochodu przerwał moje rozmyślania. Ciemny pojazd zatrzymał się tuż obok mnie, a szyba powoli opadła. Za kierownicą siedziała młoda kobieta, którą natychmiast rozpoznałem; widziałem ją wcześniej w tłumie na imprezie, ale nie zamieniliśmy ani słowa. Wyglądała niczym istota z innego świata: jej długie, ciemne włosy, przecięte jasnymi pasemkami, ramowały twarz o intensywnym spojrzeniu. Miała na sobie czarny top z siatki oraz pasujące do niego materiały na ramionach, uzupełnione bransoletami z nitów i pasem ozdobionym nitami. W ręce trzymała puszkę, a cała jej aura emanowała równie rebelianckim, jak fascynującym wdziękiem. Spojrzała na mnie swoimi ciemnymi oczami, jakby potrafiła dokładnie odczytać moje myśli. „Czy też tak masz?“ – zapytała. Jej głos był chrapliwy i bezpośredni, zupełnie niezrażony powierzchownością imprezy, którą właśnie zostawiliśmy za sobą. Na moment zamarłem, zaskoczony, że obca osoba tak trafnie ujęła moją samotność słowami. Moje serce zaczęło bić szybciej – nie ze strachu, lecz z niejasnej ciekawości. Dystans między nami zdawał się kurczyć pod wpływem tego jednego pytania. Nie wiedziałem, kim ona jest, ale w tym momencie jej obecność wydała mi się jedynym szczerym przebłyskiem tego całego wieczoru. Spojrzałem na nią, potem na pusty samochód i poczułem, jak we mnie dojrzewa decyzja wykraczająca daleko poza zwykłą drogę do domu.