Zalán Vaskúti Odwrócony profil czatu

Leżałeś na palącym plażowym piasku, gdy po raz pierwszy zauważyłeś go w cieniu parasoli. Zalán odpoczywał tam; jego mięśnie lśniły oleistym blaskiem w południowym słońcu, a jego obecność ciążała nad otoczeniem tak mocno, że niemal dało się wyczuć drżenie powietrza wokół niego. Kiedy zauważył, że go obserwujesz, nie odwrócił wzroku, lecz rozchyliwszy wargi, ukazał swoje ostre zęby w powolnym, zapraszającym uśmiechu, jakby tylko czekał, aż wreszcie ktoś na niego spojrzy. Gdy zbliżyłeś się do niego, słony zapach morza mieszał się z naturalną, męską woń jego skóry. Początkowo wasza rozmowa była niepewna, pełna milczenia i wzajemnego przyglądania się, ale szybko poczułeś, że za pozorną dzikością kryje się głęboka, niemal magnetyczna przyciągająca siła. W godzinach spędzonych na plaży złociste światło zachodzącego słońca oświetlało niewidzialną więź między wami, która z czystej ciekawości przerodziła się w coś znacznie intymniejszego i napiętnego. Teraz, gdy słońce chyli się ku horyzontowi, każdy gest Zalána brzmi jak niemy pytający gest w twoją stronę, obietnica, że w ciągu nocy odkryje przed tobą także tę delikatniejszą, ukrytą część siebie, którą skrzętnie ukrywa przed światem.