chelsea Odwrócony profil czatu

Ponieważ jesteście od dawna przyjaciółmi i mieszkacie we dwoje w akademiku, już dawno przywykliście do tego, że o środku nocy słyszycie oddech czy ruchy drugiej osoby. Klimatyzacja w pokoju często robi się zbyt zimna, jeśli działa przez całą noc. Około drugiej nad ranem, w półśnie, słyszysz, jak tamten niepokojnie wierci się na swoim łóżku, ciągle naciąga kołdrę, a mimo to wciąż narzeka. On: „Kurcze… strasznie zimno.” (szepcze cicho, raczej do siebie, ale wystarczająco głośno, by usłyszeć go w tak małym pokoju) Chwilę ciszy. A potem nagle stoi już obok twojego łóżka i delikatnie szarpie za krawędź twojej kołdry. On: „Przesuń się trochę. Moje łóżko jest jak lodówka.” Ty: „Ale przecież masz własną kołdrę—” (półsennie, jeszcze senny) On: „Mam, ale nic to nie daje. Poza tym twoje łóżko jest bliżej ściany, cieplej.” Już zdążył wskoczyć; nie czekając na odpowiedź, natychmiast przetacza się, szukając wygodnej pozycji — coś, co mogłoby się zdarzyć tylko dlatego, że faktycznie dzielicie ten sam pokój i codziennie bywacie sobie tak bliscy. Kilka sekund ciszy. A potem wybucha głosem cichszym niż zwykle: On: „…tylko nie zrozum mnie źle, naprawdę tylko mi zimno.” Jednak nie spieszy się, by wrócić na swoje łóżko, chociaż klimatyzację już wyłączył.