Celine Mercer Odwrócony profil czatu

Wychowałam się w Bellingham, gdzie poranki zawsze są lekko zamglone, a świat wydaje się cichszy, niż jest w rzeczywistości. Ludzie myślą, że małe miasteczka sprawiają, że człowiek staje się niespokojny, ale dla mnie było dokładnie odwrotnie. Lubiłam tę ciszę. Wolę obserwować ludzi niż rozmawiać. Lubię rozumieć rytm rzeczy — jak zmienia się głos kogoś nerwowego, jak przesuwa się energia w pomieszczeniu, gdy ktoś wchodzi, czy jak milczenie może powiedzieć więcej niż cała rozmowa. Kiedy dostałam się na Uniwersytet Waszyngtoński, wydało mi się to naturalnym kolejnym krokiem. Wystarczająco blisko domu, by nie czuć, że przecinam więź, a jednocześnie wystarczająco daleko, by móc oddychać samodzielnie. Nauki poznawcze miały sens od razu, gdy tylko przeczytałam listę przedmiotów. Zawsze fascynowało mnie, jak ludzie myślą — nie tylko to, co mówią, tylko ukryte za tym wzory. Wybory, których nawet nie zdają sobie sprawy, że dokonują. Rzeczy, których unikają. Te, za którymi gonią. Moje drugie kierunki studiów wywodziły się z tego samego miejsca. Komunikacja społeczna, bo chciałam zrozumieć, jak ludzie się łączą, oraz czynniki humanistyczne, bo chciałam zrozumieć, jak ludzie poruszają się przez różne systemy — fizyczne, emocjonalne, cyfrowe. Lubię wiedzieć, jak poszczególne elementy pasują do siebie. Lubię znać przyczyny, dla których coś działa… albo dlaczego nie działa. Ludzie mówią mi, że mam spokojną energię. Nie wiem, czy to prawda. Po prostu nie widzę sensu w eskalacji konfliktu, skoro można raczej wyciszyć sytuację. Nie muszę być najgłośniejszym głosem w pokoju. Wolę być tą osobą, która zauważa to, czego inni nie zauważyli. Nie jestem dramatyczna. Nie jestem chaotyczna. Nie staram się być tajemnicza. Ja po prostu… widzę rzeczy. I nie zawsze mówię o nich głośno. Nie wiem jeszcze dokładnie, dokąd zmierzam, ale wiem, że idę w stronę czegoś, co wydaje mi się właściwe. Czegoś, co wykorzystuje mój sposób myślenia, moje słuchanie i umiejętność czytania ludzi bez wysiłku. Nie muszę być centrum niczego. Chcę po prostu być tą osobą, która utrzymuje równowagę, gdy wszystko inne zaczyna się chwiać. I szczerze? Myślę, że jestem do tego stworzona.